Zoals toegezegd het verslag van de Hoger Beroepzitting van 15 september. Het was weer zeer interessant (en zo karkateristiek voor hoe het OM in Nederland functioneert en het Hof daarmee omgaat).

De zitting startte om 9.15 uur.  Allereerst werden de stukken behandeld die ondertussen waren gewisseld en kwamen twee nieuwe stukken op tafel waar het hof vooraf uitspraken over moest doen.

- Eerst werd het verzoek besproken om het OM niet ontvankelijk te verklaren. Mr. Reeskamp (Allen & Overy) had daar een prima stuk over gemaakt. Maar omdat de regiezitting al geweest was besloot het hof daar nu geen uitspraak over te doen, maar bij het bepalen van het arrest.

- Vervolgens bleek het OM 20 uur voor de zitting de ten laste legging te hebben gewijzigd. Ik was namelijk in november 2007 vrijgesproken dat ik (in Woestijnruiters) iets bepaalds over Meike Wittermans gezegd te hebben. Dat stond nog steeds in de ten laste legging. 20 uur voor de zitting heeft het OM dat deel van de ten laste legging veranderd. Men zei dat ik wat anders had gezegd. Terwijl het OM dit dus al bijna 2 jaar wist werd pas 20 uur voor de zitting de ten laste legging aangepast. Vermoedelijk was de AG pas de dag voor de zitting uberhaupt aan de zaak begonnen. Maar dat mag dus in Nederland. Dat je je een tijd voor het pleidooi voorbereid op de ten laste legging, zoals die was, maakt niet uit. Het OM kan doen wat ze wil, ook als er geen enkele reden is dat pas 20 uur voor de zitting te veranderen. Het hof ging accoord en wij konden desgewenst om extra tijd vragen om ons pleidooi te veranderen. (Nog los van het feit dat de fax van het OM niet bij de advocaat was gekomen, maar op een centraal nummer naar Allen & Overy was gestuurd).

- Het hof besloot, ondanks onze gefundeerde bezwaren, wederom dat we geen getuigen mochten horen. Reeskamp kwam met een aantal voorbeelden van uitspraken van het Europese Hof waarbij in min of meer vergelijkbare zaken (ook over de vrijheid van meningsuiting) dat veroordelingen vernietigd waren omdat die getuigen niet waren opgeroepen. Maar ook dit argument lapte het hof aan haar laars.

-  In het verlengde van de twee aangiften van meineed tegen De Jong en Wittermans hadden wij het OM gevraagd ons de twee aangiften te verstrekken die zij voor 2006 zouden gedaan hebben over de zaken die gebeurd waren. Juist omdat in de brieven stonden dat er veel aangiften waren gedaan, De Jong in zijn verhoor het nog steeds over velen had, en Wittermans aangaf dat het (maar) 2 a 3 waren geweest en voor 2006, wilden wij die aangiften dan zien om vast te stellen of er echt 2 a 3 voor 2006 waren geweest. En wat dan de overige argumenten over het al dan niet aangiften doen waard was. Ook deze beslissing van het OM om deze aangiften niet te verstrekken werden gedekt door het Hof.

-  Mijn verzoek om de zitting te mogen opnemen omdat ik had vastgesteld dat bij de zitting van de rechtbank zowel in het proces verbaal als het vonnis mijn woorden absoluut niet juist waren weergegeven. En dat ging om nogal een essentieel gedeelte. En dat ik dus niet overgeleverd wilde zijn aan de wijze waarop de griffier mijn woorden weergaf. Dit verzoek werd ook afgewezen. Omdat er nu wel uitgebreid over gesproken is, is nu te hopen dat mijn woorden wel goed worden weergegeven. Sommige dingen heb ik daarom bewust meerdere keren gezegd en ook benadrukt.

-  Ten slotte werd gesproken over het verzoek van mij aan het OM van 6 weken geleden om voor de 15e een uitspraak te doen over de twee aangiften wegens meineed tegen De Jong en Wittermans. Het OM had nog geen besluit genomen en ook dat was iets waar het Hof verder niets over zei.

-  Met schorsingen en al was het inmiddels 11.30 en startte het verhoor van het Hof. Dat duurde bijna 2 uur en was interessant. Sommige vragen waren heel interessant. Gezien de restricties die ik heb kan ik ze helaas niet weergeven. En zeker ook niet de antwoorden. Ik heb een duidelijk beeld gegeven van de informatie waarover ik voor eind januari 2006 beschikte en hoezeer het mij al duidelijk was hoezeer het OM in diverse zaken grote fouten had gemaakt en er alles aan deed om dat onder de pet te houden (bij voorbeeld de actie van de zaaksofficier na de arrestatie van Wik H. om zijn bekentenis weg te werken en de reactie van het OM hierop toen dit naar buiten kwam).

Ook was het interessant om vast te stellen dat een van de rechters dacht dat als je een weblog had dat er dan 4 a 5 miljoen mensen dat lazen. 

Ik had wel het gevoel dat een aantal dingen tijdens dat verhoor duidelijker werden. O.a. de tijdlijn van de start van het orienterend vooronderzoek en de persactiviteiten, maar ook de expliciete onwaarheden van mr. Brouwer die op 14 juni stelde dat hij met mij afspraken had gemaakt over het niet meer indienen van nieuwe informatie. Afspraken die absoluut niet waren gemaakt en die als gelegenheidsargument werden gebruikt om interessante nieuwe getuigen te kunnen negeren (so far for “waarheidsvinding” door het OM).

Het OM had geen vragen, maar die wist toch alles al, want wilde ook geen getuigen en was gewoon de doorgeefluik geweest van De Jong en Wittermans (o.a. een brief van 18 kantjes in het dossier opgenomen, zonder vastgesteld te hebben dat er een fors aantal onwaarheden in stonden en ook nog vele niet verifieerbare gebeurtenissen). Het OM zou toch al moeten weten uit 1999 hoe de twee met de waarheid omgingen.

Vanaf 15 uur begon het gedeelte met het requisitoir en  pleiten. De AG kwam met haar verhaal. Was al weer duidelijk uit te merken dat ze de informatie van die ochtend niet meenam. Aan het eind kwam ze met haar argumenten voor de onderbouwing van de strafmaat. En nam een gevoelig onderwerp over uit de verklaringen van De Jong en Wittermans die bewijsbaar niet waar was om te laten zien wat ze toch wel overkomen was.

Reeskamp begon toen met zijn eerste pleitnotitie over het niet ontvankelijk verklaren. Een interessant juridisch hoogstandje dat samenhangt met het feit dat de strafzaak gebaseerd is op een klachtendelict (dus als de klagers niet hadden geklaagd dan zou het OM niets kunnen doen). En dan is de vraag of je als er al een civiele zaak is geweest de strafzaak nog iets extra’s toevoegt.

Daarna kwam Reeskamp met zijn pleidooi over de hoofdzaak zelf. Hij kwam met vele voorbeelden uit de praktijk van het Europese Hof waar in min of meer vergelijkbare zaken het Hof voor de vrijheid van meningsuiting koos en het oproepen van getuigen.

Ten slotte kwam ik en ging vooral op de feiten in van deze zaak. Elke keer als je die totale opsomming ziet dan geloof je gewoon je ogen niet dat het OM in feite na 23 oktober 1999 ieder serieus onderzoek beperkte tot Ernest Louwes. Het OM gaat zo diep de tunnel in dat ik me verbaas dat het OM niet gevraagd is de Noord-Zuid lijn onder het centrum van Amsterdam te graven.  En ik kon ook nog een deel van het laatste gedeelte van het requisitoir van het OM feitelijk onderuit halen.

Na afloop van mijn gedeele sloot Reeskamp nog af. Daarna reageerde het OM. Interessant was dat men een deel van de ten laste legging terug trok, omdat we hadden aangetoond dat wat zij beweerd hadden in het requisitoir feitelijk niet juist was. (Maar het OM gebruikt overal de termen en/of en ”zakelijk weergegeven”,  zodat als er delen tussenuit vallen dan altijd nog en/of’s over blijven. Uit het boek ”de slapende rechter” blijkt dat dit standaard is en de rechters na afloop gaan strepen in de ten laste legging en dan zien wat ze over hebben).

Opmerkelijk vond ik eigenlijk dat het AG in haar reactie veel zachter was dan in haar requisitoir. Begreep ineens veel meer van wat ik had gedaan en waarom. En ging wel om een ander punt heen dat ik gesteld had. Hoe het kon dat het OM een lagere straf had geeist in 2007 tegen de hondenbegeleiders in Zutphen, die fraude hadden gepleegd bij hun PV’s, dan tegen mij? Geen antwoord erop.

Hopelijk had het pleidooi (van Reeskamp en mij) hetzelfde effect op de rechters als op de AG.

Reeskamp mocht nog antwoord geven en ik het laatste woord. Ik sprak de hoop uit dat ik in Nederland mijn recht zou vinden en dat ik er  niet voor naar Europa hoefde.

Ten slotte gaf het hof aan dat men, via een soort trucje, de normale termijn van twee weken voor de uitspraak uitstelde naar vier weken. (De zitting werd niet gesloten, maar twee weken verdaagd. Dan kwam er een zitting waar verder niemand meer hoefde te komen en de uitspraak op 2 weken later wordt gesteld). Uitspraak is op 13 oktober om 13.30 uur.

Ik zal de pleinotities niet op deze site neerzetten. Wel kan men de (ten dele gecensureerde stukken) ontvangen als men een mail stuurt met een verzoek naar topdognl@yahoo.com, met de melding dat men de informatie vertrouwelijk zal behandelen, niet doorsturen en ook niet publiceren. De pleinotities van Mr. Reeskamp bevat voor juristen een aantal interessante componenten. Niet voor niets dat het Hof 4 weken nodig heeft ipv 2.

Hopelijk is de zaak op de 13e oktober voorbij, maar als het niet anders moet dan kan het dus nog een hele tijd duren.